Widtmann und Blume

Waterafvoerputten van Diepenlinchen

Aangezien de waterafvoer uit de mijn vanaf het begin een probleem vormde vanwege een gemiddelde instroom van 9.000 liter per minuut, werd in 1855 een goedkopere oplossing voor de waterafvoer noodzakelijk. In dat jaar ontwierp ingenieur Widtmann, naar wie de Widtmannschacht is vernoemd, een afwateringsgalerij van 2,4 km lang, die het mijnwater vanaf een diepte van 88 m (wat overeenkomt met het hoogteniveau van het Vichtdal) naar de Vicht moest afvoeren. Aangezien de mijn op dat moment (1854) al tot 159 m was afgediept, hoefde het water slechts 71 m te worden opgepompt. In 1857 werd begonnen met het graven van de tunnel en in 1855 met het afdiepen van de Widtmannschacht. De schacht had een vrij grote doorsnede van 5,65 m x 3 m, omdat er plaats moest zijn voor twee pompstangen. De reden hiervoor was dat de betreffende pompinstallaties voortdurend aan grote belastingen werden blootgesteld, maar dat er tijdens het onderhoud ervan toch nog water moest worden weggepompt, waardoor deze altijd afwisselend werden onderhouden. Bovendien moest de waterafvoerput met toenemende diepte steeds verder naar beneden worden gedreven, zonder het wegpompen van het mijnwater te onderbreken. Beide schachten (Widtmann en Blume) werden niet in de watervoerende kalksteen uitgegraven (omdat ze anders al tijdens de bouw zouden zijn ondergelopen), maar in de direct daarnaast liggende leisteen, die geen water voerde en daarom relatief eenvoudig in de diepte kon worden gedreven.

De Widtmann-schacht werd tot een diepte van 150 m met bakstenen uitgemetseld om de stabiliteit te waarborgen. Naarmate de diepte toenam, werd het noodzakelijk om een tweede waterafvoerput te graven, zodat in 1866 met de werkzaamheden aan de Blume-schacht werd begonnen. De schacht werd vernoemd naar de toenmalige mijndirecteur Blume en had slechts een doorsnede van 2,5 m x 3,9 m en was bovendien alleen met een bekisting van bouten uitgebouwd. Via beide schachten werd het mijnwater weggepompt met behulp van twee stoommachines, die in 1900 een totaal vermogen van 2.000 PS hadden en in dat jaar 12.541 ton steenkool verbrandden. In 1912 werd met de pompkamer op het diepste niveau een diepte van 382 m bereikt, waarmee beide schachten de diepste schachten van het gehele Stolberger ertsgebied zijn. Na de sluiting van de mijn werden de schachten niet opgevuld, omdat anders de afwatering via de waterafvoertunnel in gevaar zou zijn gekomen.

Dat zou onvoorspelbare mijnschade tot gevolg hebben gehad. In plaats daarvan werden beide schachten voorzien van betonnen afdekkingen en werd boven de Widtmann-schacht een klein gebouw opgericht om inspectie van de waterafvoer mogelijk te maken. Beide raakten steeds meer in de vergetelheid, totdat bij bouwwerkzaamheden in 2006 beide schachten werden blootgelegd en daarna vakkundig werden afgedicht met elk een plaat van gewapend beton. Tegenwoordig staan er woongebouwen boven de schachten en voert de waterafvoertunnel nog steeds het mijnwater van Diepenlinchen af via de tunnelingang tegenover de loodsmelterij.

Deze route is ontwikkeld in het kader van het door LEADER gesubsidieerde project „Kwaliteitsoffensief Wandelen in Roetgen en Stolberg”, met steun van de Europese Unie (ELER) en de deelstaat Noordrijn-Westfalen.